~កំនត់ហេតុអាយ៉ា៖ តំនក់ទឹកភ្នែកមួយលីត្រ~
**ក្មេងស្រីម្នាក់ដែលបានតស៊ូដើម្បីរស់**
ភាគទី១៖ អាយុ១៤ឆ្នាំ(១៩៧៦-១៩៧៧)៖ ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ
ការស្លាប់របស់ម៉ារី(Mary)
ថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃខួបកំនើតរបស់ខ្ញុំ។ខ្ញុំពិតជាធំជាងមុនច្រើនមែន!នេះគឺគួរតែអរគុណដល់អ្នកម៉ាក់និងលោកប៉ារបស់ខ្ញុំ។ខ្ញុំនឹងខិតខំប្រឹងប្រែងរៀនអោយបានលទ្ធផលកាន់តែប្រសើរជាងមុន និងថែរក្សាសុខភាពរបស់ខ្ញុំអោយបានល្អ ដើម្បីកុំអោយពួកគាត់មានការអស់សង្ឃឹមចំពោះខ្ញុំ។វាគឺជាមូលហេតុមួយដែលធ្វើអោយខ្ញុំចង់រីករាយនូវជីវិតដែលខ្ញុំកំពុងតែមាននៅពេលនេះ។ខ្ញុំមិនចង់អោយមានការសោកស្តាយនៅពេលអនាគតខាងមុខទេ។ខ្ញុំនឹងទៅចូលរួមការកំសាន្តបោះតង់របស់សាលានាថ្ងៃខានស្អែកនេះ។ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវតែព្យាយាមបញ្ចប់នូវកិច្ចការសាលាអោយអស់ ដើម្បីដើរលេងអោយសប្បាយ។
ខំប្រឹងប្រែងឡើង អាយ៉ា!!!
ឆ្កែរបស់អ្នកជិតខាងខ្ញុំឈ្មោះថាថាយហ្ក័រ(Tiger)បានខាំម៉ារីត្រង់ករហូតដល់ស្លាប់។ថាយហ្ក័រមានមាឌធំណាស់ ខុសពីម៉ារីដែលមានមាឌតូចល្អិត។ម៉ារីបានបក់កន្ទុយដើរចូលទៅកាន់ថាយហ្ក័រដើម្បីបង្ហាញពីការរាក់ទាក់…
“ម៉ារី! កុំទៅ! មកណេះវិញ!” ខ្ញុំបានស្រែកយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែ…
ម៉ារីបានស្លាប់ភ្លាមៗ សូម្បីតែឪកាសនឹងស្រែកយំក៏វាគ្មានដែរ។ពិតជាកំសត់ណាស់។បើសិនជាវាមានសំណាងមិនកើតជាសត្វសុខកនោះ វាក៏ប្រហែលជាមិនត្រូវស្លាប់ទាំងអាយុខ្លីចឹងទេ។ម៉ារី សូមអោយឯងបានក្តីសុខគ្រប់ទីកន្លែងដែលឯងទៅដល់។
ផ្ទះថ្មីរបស់ពួកយើងបានសាងសង់រួចហើយ។បន្ទប់ធំជាងគេដែលនៅជាន់ទី២ប៉ែកខាងកើតគេហាក់ដូចជាវិមានដ៏ស្កឹមស្កៃអ៊ីចឹងសំរាប់ខ្ញុំនឹងអាកុ(Ako) ប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំ។វាមានដំបូលពណ៌សនិងជញ្ជាំងពណ៌ប្រផេះ។ទេសភាពខាងក្រៅតាមបង្អួចបន្ទប់គឺខុសពីកាលមុន។ខ្ញុំពិតជាសប្បាយរីករាយខ្លាំងណាស់ដែលខ្ញុំមានបន្ទប់ផ្ទាល់ខ្លួន ប៉ុន្តែបន្ទប់ធំអ៊ីចឹងក៏ធ្វើអោយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ឯកាដែរ។ខ្ញុំមិនដឹងថាតើយប់នេះខ្ញុំអាចគេងលក់ឬអត់ទេ?? ^^
ចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងអារម្មណ៍ស្រស់ថ្លា!
១. ខ្ញុំគួរតែស្លៀកខោជើងវែងនិងពាក់អាវយឺត(វាធ្វើអោយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ងាយស្រួលក្នុងការធ្វើចលនា)
២. កិច្ចការប្រចាំថ្ងៃ
* ស្រោចទឹកដំណាំនៅសួនច្បារ(ចំការ)
* ត្រួតពិនិត្យរកមើលសត្វល្អិតនៅក្រោមស្លឹកដើមប៉េងប៉ោះដែលខ្ញុំបានដាំ
* ត្រួតពិនិត្យរកមើលចៃនៅលើស្លឹកផ្កាបញ្ចះមាស
៣. ខ្ញុំមិនត្រូវធ្វេសប្រហែលនឹងការរៀនសូត្រទេ
៤. ក្រៅពីកិច្ចការទាំងអស់នេះ ខ្ញុំត្រូវកត់ចូលនូវអ្វីៗដែលបានកើតឡើងក្នុងសៀវភៅកំនត់ហេតុរបស់ខ្ញុំ ដោយមិនអោយបរាជ័យ
ខ្ញុំបានដាក់កំហិតខ្លួនឯងអោយធ្វើនូវកិច្ចការទាំងអស់នេះ។
ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ
លោកប៉ា៖ អាយុ៤១ឆ្នាំ។គាត់រាងធ្វើអ្វីមិនសូវគិតវែងឆ្ងាយបន្តិច តែគាត់ផ្អែមល្អែមគួរអោយស្រលាញ់ណាស់។
អ្នកម៉ាក់៖ អាយុ៤០ឆ្នាំ។ខ្ញុំគោរពអ្នកម៉ាក់ណាស់ ប៉ុន្តែគាត់តឹងតែងម៉ត់ចត់បន្តិចនៅពេលដែលគាត់ធ្វើកិច្ចការអ្វីមួយ។
ខ្ញុំ៖ អាយុ១៤ឆ្នាំ គឺជាវ័យចាប់ផ្តើមនៃយុវវ័យ។គឺជាវ័យដែលទន់ជ្រាយ ឬនិយាយអោយខ្លីគឺរំអួយច្រើន។មានមនោសញ្ចេតនាជាមនុស្សដូចគេឯង។ជាក្មេងស្រីធម្មតាម្នាក់។ឆាប់ខឹងហើយក៏ឆាប់សើចដែរ។
អាកុ៖ អាយុ១៣ឆ្នាំ។គឺជាគូរប្រជែងរបស់ខ្ញុំទាំងក្នុងការរៀនសូត្រទាំងរឿងផ្ទាល់ខ្លួន។ប៉ុន្តែឥលូវនេះអាកុគឺស្ថិតនៅក្រោមការគាបសង្កត់របស់ខ្ញុំ។ ^^
ហ៊ិរ៉ុគិ(Hiroki)៖ អាយុ១២ឆ្នាំ។គឺជាម៉ួយតៅហ៊ូរបស់ផ្ទះខ្ញុំ។ជាមនុស្សគួរអោយខ្លាច។វាក្មេងជាងខ្ញុំទេ តែពេលខ្លះហាក់ដូចជាបងប្រុសរបស់ខ្ញុំចឹង។វាក៏ជាឪពុកចិញ្ចឹមឆ្កែរបស់ខ្ញុំឈ្មោះកុរ៉ុ(Koro)ដែរ។
កេនថារ៉ុ(Kentaro)៖ អាយុ១១ឆ្នាំ។វាជាក្មេងពោរពេញដោយក្តីស្រមៃច្រើន ក៏ប៉ុន្តែធ្វេសប្រហែសក៏ច្រើនដែរ។
រិកា(Rika)៖ អាយុទើបតែបាន២ខែទេ។វាមានសក់រួញកាត់ទៅរកអ្នកម៉ាក់ ហើយមុខមាត់កាត់ទៅរកលោកប៉ា(ជាពិសេសគឺកែវភ្នែក)។វាពិតជាគួរអោយស្រលាញ់ណាស់។
សូមអភ័យទោសប្រសិនបើការបកប្រែមានការខុសឆ្គង…
រង់ចាំអានបន្ត៖ កំនត់ហេតុអាយ៉ា៖ តំនក់ទឹកភ្នែកមួយលីត្រ (២)
អានប្រកាសទាក់ទងនឹងរឿង៖ 1 Litre of Tears
Like this:
2 bloggers like this អត្ថបទ.
មតិថ្មីៗ